Als puber voetbalde ik dagelijks met een aantal buurjongens op het pleintje achter ons huis. Op een dag kwam er een blond meisje van een jaar of veertien aanlopen. Ze vroeg of ze mee mocht doen. Daar zat niet iedereen op te wachten, maar ze kreeg het voordeel van de twijfel. “Ik heet Trijnie” zei ze in het plat Haags oftewel: “ Mèn naam is Tgènnie.” Trijnie hoorde al gauw tot de vaste kern van het pleintje, want ze kon voetballen als geen ander. Ze keek met haar linker oog in haar rechter broekzak, toch waagde niemand het om te zeggen dat ze scheel was, want ze passte de bal naadloos op je stropdas. Trijnie was een fenomeen, alleen al omdat we in die tijd niet gewend waren dat meisjes konden voetballen.

Tegenwoordig lopen er meer Trijnies rond. Ook bij onze MO17. En bij dat elftal kunnen ze niet alleen leuk voetballen, het zijn ook nog fantastische meiden. Als ze het complex opwandelen, lijken de vlaggen vanzelf in top te gaan en de deuren van de kantine lijken zich automatisch te openen om ze welkom te heten. Op weg naar de kleedkamer komt er een partij vrolijkheid langs mijn hok, daar lusten de honden geen brood van. “Goeie avond Martin” en als ze naar huis gaan: “ Bedankt Martin en fijne avond Martin.” Na de training brengen ze altijd het geduld op om het materiaal netjes in het ballenhok terug te zetten. Dat mag in Limburg dan misschien normaal zijn, maar ik ben van boven de rivieren, waar ze zonder pardon met een ballenkar over je tenen rijden als je niet op tijd wegspringt.

Na in de eerste fase van dit seizoen met twee vingers in de neus kampioen te worden van de eerste klasse, eindigden de meiden in de tweede fase op een keurige derde plek in de hoofdklasse. Nummer 1 tot en met 3 promoveerden naar de landelijke divisie met clubs als Excelsior Rotterdam, NEC en MVV. Dat ze daar geen potten konden breken hadden ze wel verwacht, tot nu toe werd er drie maal gelijk gespeeld en daarnaast werden ze een paar keer flink afgedroogd, maar ook werd er een paar keer nipt verloren. Ik sprak met Robin, Britt en keepster Gwen over de ervaringen die de meiden bij Schaesberg hebben. Ik merkte al gauw dat meidenvoetbal tegenwoordig van een andere orde is dan in de tijd van Trijnie. Op jonge leeftijd renden ze al achter een bal aan. Britt begon al op haar vierde bij F.C. Hoensbroek, Gwen op haar vijfde bij v.v. Schaesberg en Robin op haar zesde bij Kerkrade West.

Zoals gezegd is Gwen een kind van de club en ze heeft het bij ons enorm naar haar zin, maar ze is door MVV gescout en nu gaat ze ons toch verlaten. “Eigenlijk vind ik het helemaal niet leuk om weg te gaan”, roept ze.” Britt heeft twee jaar bij Fortuna gevoetbald, maar is blij dat ze de overstap naar ons gemaakt heeft. “Het is hier gezellig”. Volgend jaar gaat ze in vrouwen 1 spelen. Robin is via Alemannia Aachen bij ons gekomen. “Het is hier veel leuker”, zegt ze, “ik was daar de enige Nederlandse en ze hebben daar niet eens een kantine.” Robin is de jongste van de drie en blijft nog een jaar in de MO17.

Voor ik goed en wel heb kunnen vragen of het niet frustrerend is om in de divisie regelmatig te verliezen, roepen ze al: “We doen altijd ons best!” Britt vindt het trouwens ook heel leerzaam, dus ze vindt het niet erg dat ze het moeilijk hebben in deze competitie. “Ik vind jullie wel heel positief”, zeg ik. “Ja, dat zijn we ook en in het veld coachen we elkaar ook altijd heel positief……..eh als we voorstaan.” Ze moeten er ineens heel hard om lachen. Ze kijken elkaar aan: “Toch ook als we achterstaan?” Ze twijfelen nu toch een beetje. ”Nee, ook als we achterstaan.” En Britt roept ineens spontaan: “Bovendien mogen we wel heel dankbaar zijn met een coach als Kelly. Hij rijdt toch maar helemaal met ons naar Rotterdam om daar met 13-1 afgeslacht te worden door Excelsior.” Robin kijkt nu toch wat bedenkelijk. Ze probeert voorzichtig te zeggen dat ze er nu toch wel een beetje klaar mee is om zo vaak te verliezen, maar voor ze haar zin af kan maken zegt Britt: “Nee Robin, dit is een interview, dan moet je alleen positieve dingen zeggen.” Britt heeft duidelijk geen mediatraining nodig.

We maken nog even een fotootje en dan verdwijnen de meiden na nog drie keer bedankt te hebben richting kleedkamer. Ik kijk ze blijmoedig na. Ik heb alleen zonen, maar ik hoor altijd dat pubermeiden enorm lastig zijn. Daar geloof je toch niets van. Je zou toch best een elftal van dit soort dochters kunnen hebben?